روابط عمومي براي اينكه بتواند نقش استراتژيك خود را به خوبي ايفا كند بايد از نظر جايگاه سازماني در بالاترين سطح سازمان قرار گيرد تا بتواند  براي انجام مأموريت هاي استراتژيك ایفای نقش کند

حمید شکری خانقاه، نویسنده کتاب برنامه ریزی راهبردی ارتباطی در روابط عمومی در کتاب خود می نویسد: روابط عمومی برای اینکه بتواند نقش استراتژیک خود را به خوبی ایفا کند باید از نظر جایگاه سازمانی در بالاترین سطح سازمان قرار گیرد تا بتواند  برای انجام مأموریت های استراتژیک ایفای نقش کند.

 

 

به گزارش جامعه روابط عمومی؛ حمید شکری خانقاه در بخشی از این کتاب آورده است؛ ارزش اجتماعی- اقتصادی روابط عمومی برای هر سازمان یا شرکت و میزان  قابلیت و توانمندی کارکنان روابط عمومی در حل مشکلات ارتباطی سازمان به عنوان اولین گام در ایفای نقش مدیریتی سازمان مربوطه است. بنابراین روابط عمومی پویا و کارآمد باید بتواند برای حل مشکلات ارتباطی سازمان برنامه ریزی کرده و برنامه‌ ارتباطی  علمی، منطقی و مستدل با دوره های کوتاه مدت، میان مدت و دراز مدت ارائه دهد.

 

 

 

وی فرآیند روابط عمومی را متشکل از چهار مرحله ی اساسی تحقیق، برنامه ریزی، ارتباط و ارزیابی عنوان می کند و می نویسد: این فرایند یک چهارچوب کلی را برای حل مسائل و مشکلات ارتباطی و روابط عمومی در اختیار ما می‌گذارد؛ همه می‌دانیم پیش از هر برنامه ریزی باید تحقیق کرد اما اندک هستند افرادی که بدانند چه نوع تحقیقی مورد نیاز است و چگونه این تحقیق، در حل مسائل روابط عمومی کاربرد دارد. گام دوم این فرآیند، برنامه ریزی است؛ به راستی چه کسانی می توانند به ما بگویند چه برنامه ای لازم است و چگونه باید برنامه ریزی کنیم؟

 

 

همچنین در این بخش آمده است؛ گام اساسی فرایند روابط عمومی، مدیریت برنامه های ارتباطی است؛ روابط عمومی باید در تمام برنامه ریزی های کلان و عملیاتی سازمان از جایگاه لازم برخوردار و از تشکیلات، نیروی انسانی، اعتبار، امکانات، تجهیزات و محبوبیت بر خوردار باشد. کارکنان روابط عمومی نیز باید دانش، تجربه و مهارت های ارتباطی و انگیزه لازم را دارا باشند.

 

 

 

وی در ادامه به گام های کلیدی برنامه ریزی راهبردی ارتباطی اشاره می کند و می گوید: مسئله شناسی ارتباطی سازمان اولین گام کلیدی است. روابط عمومی، مسایل ارتباطی سازمان را شناسایی و برنامه‎های ارتباطی خود را بر اساس آن ها تنظیم خواهد کرد. برنامه ریزی ارتباطی به دو صورت  پیشگیری و درمانی ارائه می شود.

 

 

نویسنده کتاب برنامه ریزی راهبردی ارتباطی در روابط عمومی معتقد است روابط عمومی کار آمد با تشخیص صحیح مسائل پیش روی و رویدادهای احتمالی و پیش بینی بحران های احتمالی در هر شرایطی می تواند آمادگی لازم را برای واکنش موثر داشته باشد.

 

در گام کلیدی دوم برنامه ریزی راهبردی ارتباطی، روابط عمومی پس از مسئله‎شناسی وارد مرحله طرح‎ریزی و تدوین برنامه ارتباطی می‎شود. برنامه ارتباطی باید از مبانی نظری قوی، پشتیبانی مدیریت و بهره‎گیری از نیروهای متخصص برخوردار باشد.

 

 

شکری خانقاه می نویسد: اگر روابط عمومی را مجموعه‎ای از اقدامات و تلاشهای آگاهانه، سنجیده و برنامه‎ریزی شده به منظور جلب اعتماد، مشارکت عمومی و استقرار و کسب تفاهم متقابل بین یک سازمان و گروههای موردنظر آن سازمان بدانیم، برای دسترسی به مخاطبان و جلب اعتماد و مشارکت آنان باید برنامه ریزی ارتباطی علمی داشته باشیم.

 

در این کتاب آمده است؛ متاسفانه علیرغم اینکه توانایی نوشتن برنامه‎های تخصصی روابط عمومی را داریم اما ابزارهای اجرایی به خوبی با برنامه‎ها هماهنگ نمی‎شوند، انتشارات، ارتباط با رسانه‎ها، تبلیغات و ارتباطات مردمی و... همه ابزارهای اجرایی برنامه‎های روابط عمومی هستند اما در قالب برنامه‎های مشخص و تعریف نشده‎ای اقدام‎هایی به عمل می‎آید که بعضا معیار ارزیابی و ارزشگذاری هم قرار می‎گیرند. این در حالی است که معیار ارزیابی فعالیت های روابط عمومی بایستی براساس تحقق برنامه‎های ارتباطی باشد نه انتشار چند شماره نشریه یا برگزاری چند کنفرانس مطبوعاتی، نمایشگاه و مراسم به صورت موردی و ابزاری.

 

 

براساس مرحله برقراری ارتباط با مخاطبان، اجرای برنامه‎ ارتباطی با به کار گیری ابزارهای انتشاراتی، مطبوعاتی، رسانه‎ای، ‌تبلیغاتی، ارتباط مردمی و اینترنتی امکان‎پذیر است. زمانی می توان به اثر بخش بودن و دستیابی سازمان به اهداف خود اطمینان حاصل کرد که کلیه فعالیت های روابط عمومی در راستای رسیدن به اهداف مشخص و از پیش تعیین شده، با برنامه ریزی علمی و مستدل عملی شود. در غیر اینصورت ارتباطی که انتظار آن را داریم برقرار نخواهد شد و اغلب نیز اقدامات روابط عمومی نتیجه عکس در پی خواهد داشت.

 

 

مدرس دوره های روابط عمومی و ارتباطات درباره ارزیابی اثربخشی برنامه ارتباطی نیز در کتاب خود گفته است: پس از اجرا و برقراری ارتباط با مخاطبان، ارزیابی برنامه‎های ارتباطی برای آگاهی از میزان تحقق و اثربخشی آنها اجتناب‎ناپذیر خواهد بود. ارزیابی برنامه‎ها از طرق مختلف پژوهش و نظرسنجی و تحلیل محتوی پیامهای ارتباطی و مطالعات موردی مختلف، ارزشیابی میزان موفقیت یا ناکامی برنامه‎های روابط عمومی را مشخص خواهد کرد.

 

 

 

شکری خانقاه معتقد است؛ در جهت ارزیابی اثربخشی برنامه های ارتباطی روابط عمومی لازم است مطالعه دو امر مهم از جمله سنجش میزان تاثیر گذاری پیام و سنجش میزان انتشار پیام در دستور کار قرار گیرد.

 

 

منبع: شکری خانقاه.حمید.برنامه ریزی راهبردی ارتباطی در روابط عمومی/سیمای شرق/چاپ پنجم/۱۳۹۴

 

جامعه روابط عمومی