روابط عمومی یک نیاز است و باید اعتمادسازی کند و بر افکار عمومی تأثیر بگذارد اما در وضع موجود روابط عمومی اغلب مدیحه‌سرایی و تملق‌گویی است . روابط عمومی در هر سازمان و تشکیلات به‌منظور رشد و تعالی آن سازمان و جامعه یک ضرورت و نیاز است. از آنجایی که فلسفه وجودی ادارات و سازمان‌ها […]

روابط عمومی یک نیاز است و باید اعتمادسازی کند و بر افکار عمومی تأثیر بگذارد اما در وضع موجود روابط عمومی اغلب مدیحه‌سرایی و تملق‌گویی است .

روابط عمومی در هر سازمان و تشکیلات به‌منظور رشد و تعالی آن سازمان و جامعه یک ضرورت و نیاز است.

از آنجایی که فلسفه وجودی ادارات و سازمان‌ها نیز ارائه خدمات به شهروندان است لذا مردم دوست دارند با آن سازمان‌ها و ادارات ارتباط داشته باشند پس چه‌بهتر که در این تعامل دوجانبه (مردم و اداره) بهترین ارتباط برقرار شود.

ازاین‌رو روابط عمومی در هرجایی باید بر مبنای برقراری روابط و تأثیرگذاری بر دیگران با شیوه‌های مختلف ازجمله شفاهی، کتبی، چهره به چهره، تصویری، پیام، هنر، نمایشنامه، شعر، ادبیات و یا هر چیز دیگری باشد.

اعتمادسازی، جذب و تأثیرگذاری در افکار مردم از طریق روابط عمومی با برقراری مهارت حاصل می‌شود بنابراین ویژگی‌های درونی و بیرونی فرد در ایفای نقش فوق‌العاده مهم است.

آنچه اتفاق افتاده و در وضع موجود مشاهده می‌شود این است که روابط عمومی پس از گذشت افزون بر ۵۰ سال سابقه در ایران هنوز نتوانسته است خود را به‌صورت سازمان پویا، فعال، علمی و تأثیرگذار و هدفمند در خدمت مردم قرار دهد.

بلکه اکثراً ابزاری در خدمت مسئولین و مقامات و فرا دستان بوده و هست و تا جاییکه در مواردی مدیحه‌سرائی مدیران بالادست‌ها جایگزین روابط عمومی می‌شود. از این بابت است که برخی وظایف آن را تبلیغ، تحقیق، تملق و جمع‌آوری اطلاعات می‌دانند و برخی دیگر نیز آن را یک امر تشریفاتی قلمداد می‌کنند.

روزنامه بهار در مورخه ۷۹/۵/۲ از قول مسئول هماهنگی و روابط عمومی کل کشور نوشت: از بین ۳۰ مدیرکل روابط عمومی که سرپرستان آنها عضو هیئت دولت بودند حتی یک نفر تحصیلاتش روابط عمومی نبود.

با چنینی وضعیتی و ادامه این روند معیوب آیا می‌توان انتظار نقش پویا و فعال را در برقراری ارتباط بین سازمان‌ها و مردم داشت؟

یکی از وظایف مهم روابط عمومی این است که هرلحظه بتواند ایجاد فرصت کند و تأثیرگذاری بر همه اقشار مردم داشته باشد نه اینکه منتظر فرصت بماند تا دیکته نویس دیکته گویان باشد. هرچند ایران کهن‌ترین جامعه بشری است ولی درعین‌حال جوان‌ترین نیز هست و نیاز به درخشش و اثبات بیشتری دارد.

این درخشش و اثبات در همه ادارات، سازمان‌ها با به‌کارگیری افراد خلاق، باهوش، انعطاف‌پذیر، تحصیل‌کرده، باشخصیت و دارای دانش عملی و فنی در روابط عمومی به‌دست می‌آید. جز این راه دیگری وجود ندارد، اگر ما روابط عمومی را یک‌راه سازمانی پویا بدانیم که بین سازمان‌ها و مخاطبینش در جهت رشد و تعالی جامعه تفاهم ایجاد کند یا اگر آن را بازوی توانمند مدیریت بدانیم که با جمع‌آوری اطلاعات بستر مناسبی برای تصمیم‌گیری و تأثیرگذاری به وجود آورد و آنگاه بایستی درصدد آموزش و تربیت آن باشیم تا از حالت مکتب‌خانه‌ای و سنتی به غنای فرهنگی برسیم و بتوانیم از دنیای الکترونیک و امواج رسانه‌ای بهره‌مند شویم.

در این صورت است که روابط عمومی می‌تواند جایگاه، خود را به‌دست آوردند و از مدیحه‌سرایی و تملق گرایی نجات پیدا کند و تأثیر در تحولات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی فرهنگی جامعه داشته باشد.

روابط عمومی یک نیاز است و باید اعتمادسازی کند و بر افکار عمومی تأثیر بگذارد اما در وضع موجود روابط عمومی اغلب مدیحه‌سرایی و تملق‌گویی است که باید تحت آموزش و تربیت قرار گیرد.

غلامرضا مینا